Tonijn met passie

Het is Valentijnsweekend en we zullen het geweten hebben. Bloedrode harten en schietklare cupido's in de etalages, afrodisiaque oesters in de aanbieding... 
Of je nu pro of contra bent, de gecommercialiseerde hoogdag van de passie houdt iedereen in zijn greep.

Om in de sfeer te blijven, vandaag een receptje van tonijn met passievruchtensaus. Tonijn, ja het is een heikel item. Gekweekt, bedreigd, vervuild? Het beestje heeft momenteel geen al te beste reputatie en wie het eet wordt door de groene, milieubewuste medemens scheef bekeken. Maar er zijn verschillende soorten en ze zijn niet allemaal aan het uitsterven en het is gewoon heel lekker en je eet het ook niet elke week (met zo'n prijs….).

Ik grill mijn tonijnsteak in een hete, licht geoliede grillpan. Een half minuutje aan beide zijden zodat hij een knapperig korstje heeft maar binnenin mooi rood blijft.

Voor de saus mix ik het sap van een passievrucht met een 2,5 lepels lekkere olijfolie tot een emulsie. Als je niet houdt van die zwarte venijnige pitjes, dan zeef je het sap best eerst. Een beetje peper en een snufje fleur de sel erbij en de passiesaus is klaar.

En dan daarbij nog een lekker groente- en kruidenslaatje van vijf tinten rood of groen, as you please!

                                      

Spirelli is in da house

                                 

                                


Een paar jaar geleden kreeg ik een 'Spiralschneider Spirelli' cadeau. Een hele mondvol voor een klein handigheidje waarmee je wortels en andere harde groente in sliertjes kunt snijden. Het ding kreeg een plaatsje in de voorraadkast en belandde - hoe ondankbaar toch van mij - in de zone langparkeren.
Maar onlangs werd die kast aan een grondig 'houden - niet houden' spelletje onderworpen (wat bij mij steevast eindigt op een score 9 - 1)... En ja, de slicer werd met zeer veel belangstelling bekeken en in ere hersteld!
Sindsdien wordt er gespirelliseerd dat het een lieve lust is en mijn nieuwe speeltje kreeg prompt een prominente, bijdehandse plaats in de keuken.

Vooral voor courgette vind ik het superhandig. En omdat ik koolhydraten zoveel mogelijk vermijd, vervang ik spaghetti door groene courgettesliertjes die ik even kort aanbak in de pan.
Hieronder het recept voor 2 grote eters.

Wat heb je nodig? 

anderhalve courgette in julienne gesneden met de slicer, resterende helft in kleine blokjes

2 paprika’s in blokjes

½ ui en 1 knoflookteen versnipperd

250 g gehakt

½ klein doosje tomatenpuree

half bouillonblokje kip

verse kruiden, Italiaanse kruiden, snufje kaneel

Bereiding

Ui aanstoven in olijfolie (wokpan bv.), look toevoegen (10 sec) en dan de courgette en paprika. 

Verse kruiden erbij (fijngesneden salie + rozemarijn + platte peterselie), Italiaanse kruiden, snufje kaneel en half bouillonblokje kip. 

Alles roerbakken tot de groente beetgaar is en kruiden met peper en zout.

Gehakt bakken in wat olijfolie, de tomatenpuree erbij doen en laten uitzuren. 

Gehakt bij de groente doen en even laten trekken. 

Courgettesliertjes een minuut roerbakken in wat olijfolie.

Smakelijk eten!

En nog eens bedankt Lien voor de Spiralschneider Spirelli ;-)

Mijn nieuwe maatje

In mijn kindertijd was 'If I had a hammer' van Trini Lopez een fenomenale hit. En toeval of niet, vorige week werd het nummer nog eens op Stubru gedraaid. Ik vroeg mij altijd af wat voor fun er aan een hamer kon zijn: 'I'd hammer in the morning, I'd hammer in the evening'... ja, so what? Piv Huvluv zou er een dankbare kluif aan hebben.

Wel, sinds vorige week heb ik zelf een hammer, een Hammer Cross Trainer, en ik ben er heel blij mee. Niet dat ik van plan ben om nu ook continu te hammeren, in the morning EN in the evening, maar ik heb mij toch voorgenomen om elke dag een paar minuten te oefenen. Rustig beginnen zoals bij start to run en geleidelijk aan het schema opbouwen.

Ik was van plan om mijn lekkere warm gerookte zalm vandaag op de blog te gooien, ja zelfs gefotografeerd van a tot z, maar met al die negatieve publiciteit in Telefacts van vorige week, vind ik dat nu niet zo'n goed idee.
Hammertime dan maar in plaats van een recept.

And the winner i izzzzz

Het is de tijd van het jaar voor de awards: de MIA's, de sportman/vrouw, de beste restaurants, ja zelfs de slimste mens ter wereld van het  jaar.... Wel, ook ik heb mijn restaurant-belevenissen van 2014 geëvalueerd en the winner izzz... The Jane in Antwerpen!
Veel heb ik niet moeten wikken en wegen, man man man wat een verrukking op het bord, wat een sfeer en wat een kader! En als al die wierook dan nog kan worden samengebundeld in een pakket met een prijskaartje conform een éénsterrestaurant, dan is dat voor mij de perfectie!

Verwacht nu niet dat ik hier alle bordjes haarfijn ga beschrijven, fotootje incluis. Ik vind dat zelf ook saai om te lezen in een recensie en sla die passage altijd over. Maar een beetje verantwoording is toch wel zijn plaats bij zo'n halleluja-houding.

The food
De 'geregjes' die we in parade voorgeschoteld kregen, waren stuk voor stuk een feest voor het oog en de smaakpapillen. We werden getrakteerd op tongstrelende smaken met frisse Oosterse toetsen. Echt pareltjes ook zoals alles gedresseerd was, ongesubsidieerde pure kunst! Met quasi telkens nog een extraatje aan de tafel in de vorm van een bouillon, een granité... waarmee het bordje werd afgewerkt.
Het enige minpuntje dat ik kan bedenken: mijn carpaccio van coquille met avocado werd aan tafel gearroseerd met iets te veel cevichecitrus, waardoor die de bovenhand kreeg en de coquille wat op de achtergrond duwde. Ik kreeg meteen verbaasde (om niet te zeggen verbouwereerde) blikken van mijn disgenoten toen ik die opmerking maakte, maar ik blijf erbij, die serveerster is bij mijn bordje gewoon iets te gul geweest!

The wine
Onbekende wijnen uit regio's die ik niet meteen met wijnmakerij associeer (staat New York, Aosta) maar verrassend lekker, ontdekkingen, en toegelicht door een enthousiaste sommelier met liefde voor het vak.

Het Team
Jonge, efficiënte serveerders/sters die duidelijk fun hebben in hun job, hoe mooi is dat? En een geoliede keukenbrigade die net voldoende tijd tussen de gerechten laat en die je een ruime inkijk biedt (in de keuken uiteraard).

De sfeer
Een streepje muziek op de achtergrond, een losse en gemoedelijke sfeer, voldoende privacy om rustig te kunnen keuvelen met je tafelgenoten, en een prima akoestiek! 

Het kader
Tja overweldigend mooi, die mix van sacrale elementen met een tikkeltje Sergio rock werkt magisch. Je komt ogen tekort. Alleen al die megakroonluchter, wat een pièce de résistance!

En dan komen die ragfijne glazen, hand made messen uit Israël... alles (of toch bijna alles) met The Jane signatuur of course.

Wel, dat zijn zo van die dagen waarop een mens zich volmaakt gelukkig voelt... voor zo'n culinaire belevenis rijd ik graag naar Antwerpen, of liever, rijd ik graag mee want dat geluk hadden we dan ook nog eens.

Sergio en Nick, mijn petje af! Sex on the plate, you've got it!
What a lady die Jane, ik kan niet wachten om haar MAATJE Tarzan te ontmoeten!

Try-out voor kerstmis

Nu de Sint terug naar Spanje is vertrokken - met al die stakingsellende en het ellendige weer hier kan ik de heilige man geen ongelijk geven - begint iedereen stilaan aan Kerstmis te denken. De glühwein-chalets schieten als paddenstoelen uit de grond, die onfortuinlijke touwklimmende kerstmannetjes hangen weer zielig aan de huizen te bengelen en wanneer je door de winkelstraten kuiert, word je zo intens gemarineerd met 'jingle bells muziek' dat die een uur later nog in je hoofd dwarrelt. 
Maar ik hou van de kerstsfeer en het decor mag best ook wat kitscherig en bling bling zijn! 
De fonkelende lichtjes, de feeërieke bomen, de sfeer en gezelligheid... 
Het doet mij denken aan sprookjes, aan Disneyfilms, aan die magische momenten uit mijn kindertijd... Wellicht ook daarom heb ik iets met kaarsen en ben ik zo'n theelicht-mens. Gezelligheid en kaarslicht zijn voor mij onafscheidelijk, zoiets als Sinterklaas en Zwarte Piet of Gert en Samson.

Soit, stilaan tijd dus om ook aan het kerstmenu te denken. Dit is een eerste try-out voor het hoofdgerecht, met in de hoofdrol eekhoorntjesbrood meegebracht uit Piemonte (zie blog-post van november) als basis voor een lekker sausje. Ik serveerde het hier met lamsfilet, maar met een stukje kalfsvlees of waarom niet een kerstige kalkoen past het ongetwijfeld beter. De rest van de cast: julienne van witloof en koolrabi, peterseliewortelpuree en gegrilde Francelinetjes.

1. De julienne: een halve sjalot snipperen en glazig stoven. Kleine blokjes witloof (1 stronk) en koolrabi (een halve) gaarstoven en kruiden met peper, zout en ietwat citroenzeste.

2. De peterseliewortelpuree: 2 peterseliewortels (pastinaak kan ook) schillen en in blokjes snijden. Bedekken met melk, gaarkoken, mixen, kruiden en er een flinke dot zure room (ja 't is Kerstmis hé!) onder roeren.

3. De saus geparfumeerd met eekhoorntjesbrood: een handje gedroogde paddenstoelen 1 à 2 uur laten weken in lauw water. Door een zeef gieten, het vocht opvangen en het laten inkoken tot er maar een bodempje overblijft. 100 ml kalfsfond toevoegen, kort laten inkoken, kruiden en de saus wat opdikken met Maïzena bruine roux minute. Je kunt er ook klontjes koude boter doorroeren, maar dat is meteen superveel calorieën. 
De champies goed uitdrukken, droogdeppen en bakken.

Vanaf het moment dat ze water absorberen, dompelen die paddenstoelen je hele keuken in een heerlijk aroma. En dat ze lekker smaken, hoef ik er wellicht niet meer aan toe te voegen. Had ik maar meer dan één zakje meegebracht...

een gemosseld soepje

Ja inderdaad ik bezondig mij aan blogverzuim, het is alweer veel te lang geleden .... 
Maar het is allemaal de schuld van mijn fotofobie. Koken doe ik voldoende en graag, en een tekstje schrijven is ook al geen probleem. Maar een bordje fotograferen, o wee, dat is andere koek. Vaak is mijn bord/kop al bijna leeg als het mij begint te dagen dat het eigenlijk wel een 'postbaar' gerecht is/was dat ik aan het verorberen ben... 
Voortaan moet ik dus mijn partner in crime, de i pad, gewoon naast mijn bord leggen als geheugensteuntje. Want zeg nu zelf, een blog zonder foto (hoe pover soms ook) is als een café zonder bier, al gaat die vergelijking voor dit blogthema niet helemaal op.

Ook van dit soepje krijg je nog net een half kopje te zien, op het nippertje kwam de ingeving om de inhoud van de kop toch nog snel te fotograferen. 
Maar het is de moeite om eraan te beginnen: echt superlekker en klaar in no time.

Gisteren stonden er mosselen op het menu (ook ideaal als lijnvriendelijk gerecht, met veel groente en zonder frietjes weliswaar). Ze werden gekookt op de klassieke manier, maar 'gearroseerd' met een flinke scheut ricard. Ik vond het zonde om dat geurige kookvocht weg te gieten. Daarom zeefde ik het en bewaarde ik het in de frigo voor dit soepje.

There we go: 1 ui, 1 prei, een halve courgette (alles grofgesneden) en een stukje gember fruiten in een scheutje olijfolie. De mosseljus erbijdoen en voorzichtig gieten zodat eventuele zandresten in je recipiënt blijven. Ik had zo'n 40 cl mosselkookvocht en vulde verder aan met anderhalve liter water en 3 blokjes groentebouillon. Daarna het hele boeltje laten koken, de pot van het vuur nemen, een halve bos verse postelein toevoegen en alles fijn mixen.

Geniet ervan!

In de ban van de witte truffel

Deze post heeft nu eens niets met maatjes, sardientjes of lijnen te maken, maar des te meer met lekker eten, delicatessen en 'la vita è bella'... Een kort reisverslag zowaar.

Dit weekend was ik in Piemonte, meer bepaald in de buurt van Alba. Een mooie, gezellige stad die deze maand helemaal in de ban is van de witte truffel. Niet de chocoladeversie wel te verstaan, maar de aards geurende, ondergrondse nobele zwam die met goed getrainde honden bij dage zowel als bij nachte wordt opgespoord. 
Dit witte goud wordt er vlotjes verhandeld voor - schrik niet - zo'n 280 euro per 100 gram en het was nog wel een boerenjaar! Kwestie van vraag en veel aanbod, want vorig jaar lag de prijs zelfs in de buurt van de 450. Het heeft iets magisch zo'n aromaknol en uiteraard moest er ook eens geproefd worden. In het restaurant dat we daarvoor uitkozen, werd de tajarin (plaatselijke pastaspecialiteit) voor de gelegenheid enkel met boter gemengd. In het bord kreeg hij daarna een aantal wel afgewogen schijfjes truffel over zich heen geschaafd. 
Niet bewegen, niet ademen, alleen de bedwelmende geur absorberen en dan toeslaan. Enige teleurstelling toch, want het aroma was overweldigender dan de smaak. Of zijn we misschien (met de restaurantprijs van 4 euro per gram in het achterhoofd) wat te pietepeuterig geweest?

het grootste exemplaar op de truffelbeurs

Maar er is nog veel meer. Naast de vermaarde truffels zijn er in deze periode ook heerlijke gedroogde funghi porcini (cèpes of eekhoorntjesbrood). Ik kocht alvast een zakje voor in mijn valies, binnenkort post ik dus zeker een recept met deze lekkernij. 
En de regio is helemaal bingo, want er worden ook nog eens schitterende wijnen gemaakt, zoals Barolo, Barbaresco en Barbera. 3 B's die bij mij beter in de oren klinken dan de andere 3 B's ('Borsten, Buik en Billen-oefeningen').

vers eekhoorntjesbrood

Hoe dan ook, alleen voor de ambiance en de couleur locale is een trip naar deze regio meer dan de moeite waard. Ook de hoofdstad van Piemonte nl. Torino mag je gerust op je to-do-lijstje zetten. Wij moesten het doen met een blitsbezoek wegens tijdsgebrek maar vooral omdat we in deze slowfood-stad een halve dag spendeerden in Eataly, het walhalla van elke foodie! Een oogverblindende sensatie van allerlei delicatessen in alle geuren en kleuren. 
Ja, een mens moet zijn prioriteiten stellen.

viola aubergines in Eataly