Mijn nieuwe maatje

In mijn kindertijd was 'If I had a hammer' van Trini Lopez een fenomenale hit. En toeval of niet, vorige week werd het nummer nog eens op Stubru gedraaid. Ik vroeg mij altijd af wat voor fun er aan een hamer kon zijn: 'I'd hammer in the morning, I'd hammer in the evening'... ja, so what? Piv Huvluv zou er een dankbare kluif aan hebben.

Wel, sinds vorige week heb ik zelf een hammer, een Hammer Cross Trainer, en ik ben er heel blij mee. Niet dat ik van plan ben om nu ook continu te hammeren, in the morning EN in the evening, maar ik heb mij toch voorgenomen om elke dag een paar minuten te oefenen. Rustig beginnen zoals bij start to run en geleidelijk aan het schema opbouwen.

Ik was van plan om mijn lekkere warm gerookte zalm vandaag op de blog te gooien, ja zelfs gefotografeerd van a tot z, maar met al die negatieve publiciteit in Telefacts van vorige week, vind ik dat nu niet zo'n goed idee.
Hammertime dan maar in plaats van een recept.

And the winner i izzzzz

Het is de tijd van het jaar voor de awards: de MIA's, de sportman/vrouw, de beste restaurants, ja zelfs de slimste mens ter wereld van het  jaar.... Wel, ook ik heb mijn restaurant-belevenissen van 2014 geëvalueerd en the winner izzz... The Jane in Antwerpen!
Veel heb ik niet moeten wikken en wegen, man man man wat een verrukking op het bord, wat een sfeer en wat een kader! En als al die wierook dan nog kan worden samengebundeld in een pakket met een prijskaartje conform een éénsterrestaurant, dan is dat voor mij de perfectie!

Verwacht nu niet dat ik hier alle bordjes haarfijn ga beschrijven, fotootje incluis. Ik vind dat zelf ook saai om te lezen in een recensie en sla die passage altijd over. Maar een beetje verantwoording is toch wel zijn plaats bij zo'n halleluja-houding.

The food
De 'geregjes' die we in parade voorgeschoteld kregen, waren stuk voor stuk een feest voor het oog en de smaakpapillen. We werden getrakteerd op tongstrelende smaken met frisse Oosterse toetsen. Echt pareltjes ook zoals alles gedresseerd was, ongesubsidieerde pure kunst! Met quasi telkens nog een extraatje aan de tafel in de vorm van een bouillon, een granité... waarmee het bordje werd afgewerkt.
Het enige minpuntje dat ik kan bedenken: mijn carpaccio van coquille met avocado werd aan tafel gearroseerd met iets te veel cevichecitrus, waardoor die de bovenhand kreeg en de coquille wat op de achtergrond duwde. Ik kreeg meteen verbaasde (om niet te zeggen verbouwereerde) blikken van mijn disgenoten toen ik die opmerking maakte, maar ik blijf erbij, die serveerster is bij mijn bordje gewoon iets te gul geweest!

The wine
Onbekende wijnen uit regio's die ik niet meteen met wijnmakerij associeer (staat New York, Aosta) maar verrassend lekker, ontdekkingen, en toegelicht door een enthousiaste sommelier met liefde voor het vak.

Het Team
Jonge, efficiënte serveerders/sters die duidelijk fun hebben in hun job, hoe mooi is dat? En een geoliede keukenbrigade die net voldoende tijd tussen de gerechten laat en die je een ruime inkijk biedt (in de keuken uiteraard).

De sfeer
Een streepje muziek op de achtergrond, een losse en gemoedelijke sfeer, voldoende privacy om rustig te kunnen keuvelen met je tafelgenoten, en een prima akoestiek! 

Het kader
Tja overweldigend mooi, die mix van sacrale elementen met een tikkeltje Sergio rock werkt magisch. Je komt ogen tekort. Alleen al die megakroonluchter, wat een pièce de résistance!

En dan komen die ragfijne glazen, hand made messen uit Israël... alles (of toch bijna alles) met The Jane signatuur of course.

Wel, dat zijn zo van die dagen waarop een mens zich volmaakt gelukkig voelt... voor zo'n culinaire belevenis rijd ik graag naar Antwerpen, of liever, rijd ik graag mee want dat geluk hadden we dan ook nog eens.

Sergio en Nick, mijn petje af! Sex on the plate, you've got it!
What a lady die Jane, ik kan niet wachten om haar MAATJE Tarzan te ontmoeten!

Try-out voor kerstmis

Nu de Sint terug naar Spanje is vertrokken - met al die stakingsellende en het ellendige weer hier kan ik de heilige man geen ongelijk geven - begint iedereen stilaan aan Kerstmis te denken. De glühwein-chalets schieten als paddenstoelen uit de grond, die onfortuinlijke touwklimmende kerstmannetjes hangen weer zielig aan de huizen te bengelen en wanneer je door de winkelstraten kuiert, word je zo intens gemarineerd met 'jingle bells muziek' dat die een uur later nog in je hoofd dwarrelt. 
Maar ik hou van de kerstsfeer en het decor mag best ook wat kitscherig en bling bling zijn! 
De fonkelende lichtjes, de feeërieke bomen, de sfeer en gezelligheid... 
Het doet mij denken aan sprookjes, aan Disneyfilms, aan die magische momenten uit mijn kindertijd... Wellicht ook daarom heb ik iets met kaarsen en ben ik zo'n theelicht-mens. Gezelligheid en kaarslicht zijn voor mij onafscheidelijk, zoiets als Sinterklaas en Zwarte Piet of Gert en Samson.

Soit, stilaan tijd dus om ook aan het kerstmenu te denken. Dit is een eerste try-out voor het hoofdgerecht, met in de hoofdrol eekhoorntjesbrood meegebracht uit Piemonte (zie blog-post van november) als basis voor een lekker sausje. Ik serveerde het hier met lamsfilet, maar met een stukje kalfsvlees of waarom niet een kerstige kalkoen past het ongetwijfeld beter. De rest van de cast: julienne van witloof en koolrabi, peterseliewortelpuree en gegrilde Francelinetjes.

1. De julienne: een halve sjalot snipperen en glazig stoven. Kleine blokjes witloof (1 stronk) en koolrabi (een halve) gaarstoven en kruiden met peper, zout en ietwat citroenzeste.

2. De peterseliewortelpuree: 2 peterseliewortels (pastinaak kan ook) schillen en in blokjes snijden. Bedekken met melk, gaarkoken, mixen, kruiden en er een flinke dot zure room (ja 't is Kerstmis hé!) onder roeren.

3. De saus geparfumeerd met eekhoorntjesbrood: een handje gedroogde paddenstoelen 1 à 2 uur laten weken in lauw water. Door een zeef gieten, het vocht opvangen en het laten inkoken tot er maar een bodempje overblijft. 100 ml kalfsfond toevoegen, kort laten inkoken, kruiden en de saus wat opdikken met Maïzena bruine roux minute. Je kunt er ook klontjes koude boter doorroeren, maar dat is meteen superveel calorieën. 
De champies goed uitdrukken, droogdeppen en bakken.

Vanaf het moment dat ze water absorberen, dompelen die paddenstoelen je hele keuken in een heerlijk aroma. En dat ze lekker smaken, hoef ik er wellicht niet meer aan toe te voegen. Had ik maar meer dan één zakje meegebracht...

een gemosseld soepje

Ja inderdaad ik bezondig mij aan blogverzuim, het is alweer veel te lang geleden .... 
Maar het is allemaal de schuld van mijn fotofobie. Koken doe ik voldoende en graag, en een tekstje schrijven is ook al geen probleem. Maar een bordje fotograferen, o wee, dat is andere koek. Vaak is mijn bord/kop al bijna leeg als het mij begint te dagen dat het eigenlijk wel een 'postbaar' gerecht is/was dat ik aan het verorberen ben... 
Voortaan moet ik dus mijn partner in crime, de i pad, gewoon naast mijn bord leggen als geheugensteuntje. Want zeg nu zelf, een blog zonder foto (hoe pover soms ook) is als een café zonder bier, al gaat die vergelijking voor dit blogthema niet helemaal op.

Ook van dit soepje krijg je nog net een half kopje te zien, op het nippertje kwam de ingeving om de inhoud van de kop toch nog snel te fotograferen. 
Maar het is de moeite om eraan te beginnen: echt superlekker en klaar in no time.

Gisteren stonden er mosselen op het menu (ook ideaal als lijnvriendelijk gerecht, met veel groente en zonder frietjes weliswaar). Ze werden gekookt op de klassieke manier, maar 'gearroseerd' met een flinke scheut ricard. Ik vond het zonde om dat geurige kookvocht weg te gieten. Daarom zeefde ik het en bewaarde ik het in de frigo voor dit soepje.

There we go: 1 ui, 1 prei, een halve courgette (alles grofgesneden) en een stukje gember fruiten in een scheutje olijfolie. De mosseljus erbijdoen en voorzichtig gieten zodat eventuele zandresten in je recipiënt blijven. Ik had zo'n 40 cl mosselkookvocht en vulde verder aan met anderhalve liter water en 3 blokjes groentebouillon. Daarna het hele boeltje laten koken, de pot van het vuur nemen, een halve bos verse postelein toevoegen en alles fijn mixen.

Geniet ervan!

In de ban van de witte truffel

Deze post heeft nu eens niets met maatjes, sardientjes of lijnen te maken, maar des te meer met lekker eten, delicatessen en 'la vita è bella'... Een kort reisverslag zowaar.

Dit weekend was ik in Piemonte, meer bepaald in de buurt van Alba. Een mooie, gezellige stad die deze maand helemaal in de ban is van de witte truffel. Niet de chocoladeversie wel te verstaan, maar de aards geurende, ondergrondse nobele zwam die met goed getrainde honden bij dage zowel als bij nachte wordt opgespoord. 
Dit witte goud wordt er vlotjes verhandeld voor - schrik niet - zo'n 280 euro per 100 gram en het was nog wel een boerenjaar! Kwestie van vraag en veel aanbod, want vorig jaar lag de prijs zelfs in de buurt van de 450. Het heeft iets magisch zo'n aromaknol en uiteraard moest er ook eens geproefd worden. In het restaurant dat we daarvoor uitkozen, werd de tajarin (plaatselijke pastaspecialiteit) voor de gelegenheid enkel met boter gemengd. In het bord kreeg hij daarna een aantal wel afgewogen schijfjes truffel over zich heen geschaafd. 
Niet bewegen, niet ademen, alleen de bedwelmende geur absorberen en dan toeslaan. Enige teleurstelling toch, want het aroma was overweldigender dan de smaak. Of zijn we misschien (met de restaurantprijs van 4 euro per gram in het achterhoofd) wat te pietepeuterig geweest?

het grootste exemplaar op de truffelbeurs

Maar er is nog veel meer. Naast de vermaarde truffels zijn er in deze periode ook heerlijke gedroogde funghi porcini (cèpes of eekhoorntjesbrood). Ik kocht alvast een zakje voor in mijn valies, binnenkort post ik dus zeker een recept met deze lekkernij. 
En de regio is helemaal bingo, want er worden ook nog eens schitterende wijnen gemaakt, zoals Barolo, Barbaresco en Barbera. 3 B's die bij mij beter in de oren klinken dan de andere 3 B's ('Borsten, Buik en Billen-oefeningen').

vers eekhoorntjesbrood

Hoe dan ook, alleen voor de ambiance en de couleur locale is een trip naar deze regio meer dan de moeite waard. Ook de hoofdstad van Piemonte nl. Torino mag je gerust op je to-do-lijstje zetten. Wij moesten het doen met een blitsbezoek wegens tijdsgebrek maar vooral omdat we in deze slowfood-stad een halve dag spendeerden in Eataly, het walhalla van elke foodie! Een oogverblindende sensatie van allerlei delicatessen in alle geuren en kleuren. 
Ja, een mens moet zijn prioriteiten stellen.

viola aubergines in Eataly

                                   

Pompoensoep met appel en restjes

Pompoenen, je kunt er niet naast kijken in deze tijd van 't jaar. In alle kleuren, MAATJES en gewichten liggen ze te glunderen. Ik vind het sowieso aantrekkelijke en interessante vruchten en één van de weinige die enkel tijdens het seizoen te koop zijn.  Met hun warme tinten decoratief ook in de keuken.

Pompoensoep staat hier ten huize dan ook vaak op het menu. En als je zo'n mega-exemplaar koopt, kan je met 1 assepoesterkoets al heel wat try-outs doen. Soepsgewijs combineerde ik pompoen al met van alles en nog wat: tomaat, prei, wortel, sinaasappelsap, ui en alle combinaties daarvan, maar deze blend vind ik de lekkerste. Met dank aan de Stephanie Coorevits die in haar blog 'Kitchenary Tales' de food pairers voor pompoen in kaart bracht en mij inspireerde om appel in de soep te doen.

Here we go: een flink stuk pompoen - wat komkommer - 1/4 Chinese kool - een halve grote Spaanse ui - 2 lookteentjes - 1/2 brikje tomatenpuree - een klein restje tomaat met vinaigrette - een klein restje babyleaf - een vingerkootje gember - 1 appel - 1/2 kleine chilipeper - kippenbouillon

Ui aanstoven in wat olijfolie, look een 10-tal seconden laten meekleuren, tomatenpuree even laten uitzuren en dan alle groente erbij. Alles zacht garen en de bouillon toevoegen. Ik gebruikte kippenblokjes light.

Voor de garnituur: snippers lente-ui en platte peterselie of gebakken magere baconblokjes.
En als het iets meer mag zijn... een paar kruimels stilton.

Nog een tip voor de ZW-Vlamingen: voor het grootste assortiment pompoenen in de regio, moet je bij Hubert Dewitte van 't Goed ter Heule in Lauwe zijn!

supereenvoudig: 1, 2, 3 klaar

De dagen waarop ik werk, ben ik bijna 12 uur weg van huis. Ik vertrek 's morgens kort na 8 en ben terug thuis rond 19u. En hoe graag ik ook kokkerel, op zo'n avond kan het niet snel genoeg voorbij zijn. Lange voorbereiding of pottengeroer, neen dan doe ik er niet aan mee. Laat staan dat ik zin heb om achteraf nog de hele keuken schoon te maken...
Mijn keuken is een favoriete habitat, maar op zo'n dag even niet!

Op boodschappenronde tijdens een vrije dag laat ik mij dan ook graag inspireren door allerlei groentjes die met een minimale ingreep of gewoon uit de verpakking 'ready to eat' zijn. Een stukje vlees of vis erbij en je hebt in no time een lekker en gezond avondmaal.  
Dit is zo'n 1,2,3 klaar bordje: een stukje gebakken kabeljauwhaas en rauwe spinazie, een gerechtje met een hoog Popeye-gehalte dus. Poepsimpel, geen werk en toch vers.  

Voor het spinazieslaatje: 1 zakje voorgewassen spinazie, echt van die piepkleine zachte blaadjes - een restantje zoete kerstomaten in stukjes gesneden - een paar zelfgemarineerde olijven (extra Popeye toets) - de marinade van de olijven (of een lekkere vinaigrette) - een bakje magere gerookte ham- of baconsnippers die je vooraf krokant roostert - een fijngesneden lente-ui 

Alles samen in een kom kieperen, mengen en 't is klaar!
Je kunt er ook nog een hardgekookt eitje doorroeren of enkele verse kruiden of andere groenterestjes uit je frigo.

10 minuutjes werk, tijd zat dus om lekker te chillen de rest van de avond of een blogpost te maken...